Wanneer iemand een onredelijke theorie aanhangt en dat niet wil onderbouwen of zelfs geïrriteerd raakt als om een onderbouwing wordt gevraagd, dan is dat volgens mij het gedrag van iemand die bij een sekte hoort of een wappie is.

Ik schrijf hierboven dat zulke mensen in een andere wereld leven dan jij. Dat klinkt misschien overdreven, maar dat is helaas een constatering die ik op basis van mijn eigen ervaringen kan trekken.
En niet alleen op basis van mijn eigen ervaringen, er is ook een groot verschil tussen de opvattingen van psychiaters en de realiteit.

Een dokter die van mening is dat mijn nekklachten psychisch zijn, heeft ook altijd minachting voor mij.

Huisarts B2. was de eerste huisarts waar ik naar toe ging in 1992.
Hij heeft zoveel minachting voor mij dat hij in het dossier schrijft: "eigen instelling bijwerken".
Een jaar later stopt hij als huisarts, terwijl hij nog geen 50 was.

Huisarts S9. schrijft op: "lage pijngrens !".
Ik zat toen in een situatie dat mijn nekspieren gingen verkrampen door de pijn in mijn nek, en door het verkrampen van mijn nekspieren nam de pijn en de druk in mijn nek nog meer toe.
Soms stond er zoveel druk op mijn nek dat ik geen kracht meer had om op mijn benen te staan, dat mijn buikspieren en vingers verkrampt stonden en mijn ademhaling niet automatisch meer ging.
Ik vroeg betere pijnstillers om uit die cirkel te komen, maar die kreeg ik niet.
De migraine was regelmatig nauwelijks te verdragen. Hij vond het zo belachelijk dat ik vroeg om een medicijn tegen migraine dat hij opschrijft: "wil Imigran!". Ik kreeg dat middel niet.
Huisarts S9. is mij altijd minderwaardig blijven vinden, en hij heeft mijn nekklachten nooit serieus genomen.

Keuringsarts L6. schrijft in 1997: "Hij moet juist wat gaan doen!".
Op dat moment kon ik mijn werk niet meer doen. Doordat ik tot het uiterste had geprobeerd mijn werk (halve dagen) vol te houden waren mijn klachten flink toegenomen.
Ik klaagde later Keuringarts L6. bij het Medisch Tuchtcollege aan, omdat hij denkt dat iedereen van mening is dat mijn klachten psychisch zijn. Het Medisch Tuchtcollege vond het niet nodig om hem een waarschuwing te geven, maar ik krijg wel gelijk. Keuringsarts L6. zat fout.

Van 1997 tot 2019 was er maar één tandartsenpraktijk in mijn woonplaats, en daar waren drie tandartsen.
Als ik tegen een tandarts zei dat ik aan de zijkant van een tand een gaatje had, dan ging die tandarts bewust niet kijken of daar een gaatje zat. Voor een andere tandarts had ik een tekening gemaakt waar de problemen zaten, maar hij wilde de problemen niet oplossen. Een andere tandarts pakte een boormachine en ging een gat boren tot in het wortelkanaal, terwijl er geen gaatje in die kies zat. Ik ben zo'n 9 keer voor die kies terug geweest en alle keren werd die kies niet dichtgemaakt.
Uiteindelijk ben ik ongeveer 8 tanden en kiezen kwijtgeraakt door deze drie tandartsen.

Ik had een klacht ingediend tegen psycholoog X14..
Om mij negatief af te schilderen bij de klachtencommissie liegt die psycholoog wel erg hard. Hij schrijft (via zijn jurist): "In de intervisiegroep is aan verweerder het advies gegeven melding te doen bij de politie". De "verweerder" is die psycholoog. Ik heb vanzelfsprekend daar geen enkele aanleiding voor gegeven. Hij verzint dat om mij negatief af te schilderen. Dat heeft blijkbaar geholpen, want de klachtencommissie vond mijn klacht ongegrond.
Het werd trouwens niet duidelijk of die intervisiegroep wel bestaat.
Ik ben op geen enkele manier agressief of intimiderend naar de psycholoog geweest. Die leugen van hem ervaar ik echter als behoorlijk intimiderend. Volgens mij is die leugen daar ook voor bedoeld.
Vanzelfsprekend heeft de psycholoog geen melding gedaan bij de politie, want er was niets om een melding over te doen.
Dit is de ergste leugen in mijn dossier.
Ik vroeg die psycholoog om hulp omdat er een artikel in de krant stand waarin stond dat hij ook aan mediation deed, en ik het getreiter en de onjuiste beschuldigingen niet meer aan kon. Dat hij mij dan juist ten onrechte gaat beschuldigen is volgens mij kwaadwillende opzet.
Die psycholoog doet zich voor als een christelijke hulpverlener.

In 1992 werd ik naar het Riagg verwezen om te onderzoeken of er een psychische oorzaak voor mijn lichamelijk klachten was. Bij het eerste aanmeldgesprek moest ik van een boze mevrouw zeggen dat ik ontevreden met mijn leven zou zijn. Ik vond dat raar en dat heb ik niet gezegd. Het schijnt zo te zijn dat als iemand niet zou willen meewerken, dat dan in het dossier geschreven wordt dat iemand "passief-agressief" is. Dus dat werd in mijn dossier geschreven. Dat werd vervolgens weer overgeschreven en kwam bij de keuringsartsen van het UWV terecht.
Toen mijn dossier werd overgedragen van de afdeling voor de Ziektewet naar de afdeling voor de W.A.O. bij het UWV, toen werd mijn uitkering stop gezet, waarschijnlijk vanwege die term "passief-agressief".
Ik deed een keer een beroep op een medisch adviesbureau. De arts die daar werkte durfde eerst niet met mij een telefoongesprek te voeren vanwege wat er in mijn dossier geschreven staat, zoals die term "passief-agressief". Pas nadat mijn advocaat haar gerustgesteld had, durfde zij met mij te praten via de telefoon.
En dat dus alleen maar omdat ik het raar vond dat ik moest zeggen dat ik ontevreden met mijn leven zou zijn.

Mijn moeder had in de laatste jaren van haar leven veel thuiszorg.
De coördinator van de thuiszorg heeft een keer op mijn moeder zitten inpraten (in 2018 of 2019) dat ik niet meer zomaar mijn moeder zou mogen bezoeken.
Een paar weken later vertelde mijn moeder dat ze erg onder druk was gezet en dat ik me er niets van aan hoefde te trekken en dat ik altijd langs kon komen.
Later sprak ik die coördinator via de telefoon. Toen ik zei dat ik niets verkeerds heb gedaan, toen reageerde de coördinator schamper. Dus blijkbaar was haar haat tegen mij vast in haar hoofd gaan zitten.
De coördinator heeft een opleiding als psychiatrisch verpleegkundige.

Keuringsarts P5. heeft een heel erg onduidelijk handschrift. Daar heeft er mogelijk toe bijgedragen dat er in 1992 in mijn dossier wordt geschreven:
De "belanghebbende" ben ik. Zoiets heb ik vanzelfsprekend nooit gedaan. Ik vroeg om dat te wijzigen, maar het duurde zeven jaar voordat het echt gewijzigd werd. Na de wijziging klopte het trouwens nog steeds niet.

Een orthopeed die mij namens de rechtbank onderzocht schrijft in zijn rapport van 27 juni 1994: Ik had toen een periode dat ik 's ochtends duizelig wakker werd en als ik in de spiegel keek dan waren mijn ogen rood.
De term "een rode waas voor de ogen" is echter een uitdrukking voor iemand die heel erg boos is. Ik weet niet of de orthopeed daar slechte bedoelingen mee had, want achter die zin schreef de orthopeed: "Hij zou gevoelig zijn voor huisstof". Door anderen kan het echter wel verkeerd opgevat worden.

In 2015 ging ik zelfstandig wonen in een huurhuis. Ik hoopte dat het goed zou gaan, en dat niemand zich tegen mij zou keren.
Helaas ging het mis. Binnen een jaar probeerde iemand om de hele buurt tegen mij op te zetten door rare leugens over mij te verspreiden. Mijn achterbuurvrouw vertelde me dat de hele buurt het er over had.
Tot op heden weet ik niet wie dat deed. Het gaat waarschijnlijk om iemand die mij alleen in de verte heeft gezien en die ik niet eens heb gesproken.
Ik weet niet of die leugens over mij online in een groep is geplaatst.
Diegene heeft nooit bij mij aangebeld om excuses aan te bieden.

In 2024 en 2025 was er iemand anders die probeerde om buren tegen mij op te zetten. Dat lukte, meerdere buren keerden zich tegen mij en sommigen gingen krampachtig proberen om mij te beschuldigen.

Mijn moeder is in 2019 overleden en de laatste twee weken van haar leven lag zij in het ziekenhuis.
Mijn moeder beklaagde zich tegen mij dat ze in het ziekenhuis last had van getreiter en gedreig van iemand. Een paar dagen voor haar overlijden bestookte degene mijn moeder met leugens over mij om mijn moeder tegen mij op te zetten. Mijn moeder werd daar bang van en vervolgens stelde het ziekenhuis een maatregel in dat ik niet meer mocht bellen met mijn moeder.
Ik heb daardoor geen contact met mijn moeder gehad in de laatste dagen dat mijn moeder leefde.

In 2024 was iemand al anderhalf jaar bezig om mij te treiteren.
Er was een organisatie die kon bemiddelen, en ze wilden gelukkig in mijn situatie bemiddelen. Blijkbaar als straf dat ik er iemand bij had gehaald werd het getreiter nog erger.
Door de stress kon ik mijn nekspieren minder goed ontspannen houden, waardoor ik in die periode meer pijnstillers nodig had.

In mijn persoonlijke omgeving zijn er veel meer mensen die zich tegen mij keren. Sommigen worden boos op me als ik iets met goede bedoelingen doe.
Dat komt niet alleen door kwaadsprekerij van anderen, maar ook door de manier waarop ik over kom. Als mijn klachten oplopen dan kan ik afwezig over komen en kan het aan mijn stem en mijn gezicht te zien zijn en ik geef soms steeds een fractie van een seconde later antwoord. Het gebeurt soms dat iemand verschrikt om zich heen gaat kijken als ik iets zeg.
Sommigen raken zo van slag door de manier waarop ik over kom, dat ze tegen mij gaan gillen (ja, echt waar). Dan gillen ze meestal zoiets van: "je moet dit en dat doen", en "je wilt niet geholpen worden". De dingen die ze dan opnoemen heb ik soms al tientallen jaren geleden geprobeerd of zijn helemaal niet geschikt voor mij.
Als ik iemand een geschreven berichtje stuur, dan maakt het vanzelfsprekend niet uit hoe op dat moment mijn stem klinkt of hoe mijn gezichtsuitdrukking is. Dan gaat het echter nog steeds mis. Ik schrijf het liefst op de manier waarop ik praat. Ik zou dus kunnen schrijven: "Dat geeft niet hoor". Maar sommigen worden erg boos vanwege het woord "hoor" in mijn bericht. Als ik nu een bericht schrijf dan lees ik het vaak meerdere keren door en ik probeer een inschatting te maken of diegene het aan kan dat ik het woord "hoor" in een bericht gebruik.