Samenvatting psycholoog drs. H.J.M.T. Kramer (Hein Kramer)
Deze pagina is mijn samenvatting van mijn ervaringen met psycholoog Hein Kramer.
Hij werkte in 1992 bij het RIAGG in Middelburg.
Hij schreef in 1992 een brief aan het UWV (toen het GAK).
Die brief is de aanleiding voor deze website.
Overwegingen
Bij het schrijven van deze bladzijde heb ik veel dingen overwogen:
-
In de eerste plaats wil ik binnen de grenzen van de wet blijven.
-
Mocht Hein Kramer toch een rechtszaak tegen mij beginnen,
dan zie ik alleen maar voordelen.
Ik heb al meerdere keren een herziening gevraagd van een uitspraak van een Rechtszaak uit 1995.
Een rechtszaak tussen Hein Kramer en mij kan ik waarschijnlijk gebruiken om opnieuw herziening te vragen,
ongeacht of hij de waarheid spreekt of dat hij liegt.
Vooral als ik de anderen van het RIAGG waarmee ik heb gesproken er bij ga betrekken,
dan ik kan bij de Rechtbank duidelijk maken dat het RIAGG wel heel erg onrechtvaardig met mij is omgegaan.
Een herziening van die rechtszaak is voor mij belangrijk.
Nederland is een rechtsstaat en ik wil graag zien dat dat inderdaad zo is.
Wat ik hier schrijf, maak ik openbaar. Bij de Rechtbank hoef ik me echter niet
in te houden en kan ik zonder restricties schrijven en vertellen over de gevolgen voor mij persoonlijk,
maar ook voor mijn levensloop en de financiële gevolgen.
-
Tijdens een bemiddelingspoging had hij de kans om goed te maken
wat hij verkeerd had gedaan. Maar dat deed hij niet.
Hij probeerde juist om zijn gedrag goed te praten.
Dit is voor mij een belangrijk punt.
Ik ben van mening dat hij die kans had moeten grijpen om het met mij in orde te maken.
-
Ik schrijf deze bladzijde in 2026, dat is 34 jaar nadat hij zijn brief schreef.
Volgens mij is hij inmiddels met pensioen. Wanneer iemand met pensioen is, dan
kan het gemakkelijker zijn om fouten toe te geven.
De 34 jaar lijkt mij voldoende tijd voor hem om er over na te denken.
Bij Hein Kramer deed ik in 1992 een psychologische test (bij het RIAGG in Middelburg).
Vooraf stelde hij mij een aantal vragen.
Later zag ik hem weer toen hij mij de uitslag vertelde.
Jaren later zag ik hem weer bij een bemiddelingpoging.
Ik sprak hem ook een keer over de telefoon, tijdens een klachtprocedure bij het NIP.
Mijn bespreking van de brief
Het gaat om een brief die Hein Kramer in 1992 aan een keuringsarts schreef.
Hij schrijft dat ik de psychologische test "wenselijk" heb ingevuld.
Dat liegt hij. Ik heb de test eerlijk ingevuld. Hij geeft er ook geen onderbouwing voor.
Hij houdt er geen rekening mee dat er mensen bestaan die op een goede manier een invulling
aan hun leven proberen te geven:
-
Ik had als volwassene een duidelijke keuze gemaakt voor het christelijk geloof,
en ik probeerde te doen wat juist en goed is.
In 2018 ben ik van mijn geloof gevallen door problemen in mijn familie.
Die problemen binnen mijn familie kwam door iets van buitenaf en begonnen in 1997,
dat speelde dus geen rol in 1992 tijdens het psychologisch onderzoek en het speelde dus ook geen rol
tijdens mijn jeugd en opvoeding.
-
Ik heb het niet nodig om mezelf beter voor te doen dan ik ben en ik ben
bereid om mijn fouten toe te geven.
-
Mij is bijgebracht dat het goed is om onderscheid te maken tussen iemands daden
en iemands persoonlijkheid. Om iemand ergens mee te confronteren is het beter om
te zeggen: "je heb dat verkeerd gedaan", dan te zeggen: "je bent een ...".
-
Ik ben in heel mijn leven nog nooit dronken geweest en ik heb nog nooit drugs gebruikt.
-
Wanneer iemand in één teug een glas alcoholische drank kan opdrinken,
dan vind ik dat niet stoer.
-
Ik ben niet idolaat van bier of een voetbalclub.
-
Ik gaf veel geld aan (christelijke) goede doelen.
-
Ik besteed mijn geld niet aan gokken en niet aan loterijen.
-
Bij een dokter ga ik mijn klachten niet overdrijven.
-
Ik meldde me alleen ziek voor mijn werk als ik daadwerkelijk te ziek was om mijn werk te doen.
-
Een probleem met collega's of het bedrijf zou voor mij geen reden zijn om me ziek te melden.
Als ik een probleem met collega's zou hebben, dan zou ik dat bespreken met mijn chef,
mocht dat niet helpen, dan met personeelszaken, en daarna met de directie.
Dat is allemaal niet gebeurd en was ook nergens voor nodig.
Achteraf gezien was het juist bijzonder dat mijn collega's normaal tegen mij deden,
terwijl ik een paar jaar lang maar halve dagen werkte.
Helaas heb ik me op een bepaald moment laten aanpraten dat het bedrijf een probleem zou vormen.
Dat heb ik inderdaad een tijdje gedacht.
Ik wist toen nog niet dat ik me beroerd voelde door nekproblemen.
Op een bepaald moment realiseerde ik me dat als ik het niet eens ben met het bedrijfsbeleid,
dat zoiets bij mij niet kan leiden tot het fysiek niet in staat zijn om mijn werk te doen.
-
Van 1992 tot 1997 werkte ik halve dagen. Ik heb geprobeerd om dat tot het uiterste vol te houden.
Ik had geen dag langer kunnen werken dan ik gedaan heb.
-
Ik ben niet snel bang en ik ben niet bang om op te vallen.
-
Ik ga anderen niet treiteren, ook niet als ik zelf getreiterd wordt.
Ik ben als volwassene jarenlang getreiterd door mensen zonder schildklier.
Over het gedrag van mensen zonder schildklier waarbij het mis gaat,
heb ik een bladzijde geschreven:
Schildklierproblemen gezien door een buitenstaander.
In zo'n situatie ga ik niet terug treiteren.
-
Ik raak niet verzeild in vechtpartijen.
Toen ik 9 jaar oud was, toen was ik al een stuk langer dan mijn klasgenoten.
Als een klasgenoot met mij wilde vechten en me begon te slaan,
dan pakte ik diegene van achter vast en drukte hem tegen de grond.
Daarna was het over.
-
Ik ga niet proberen om iets te stelen bij een zelfscankassa bij een supermarkt.
Ik kijk het juist extra goed na, om er zeker van te zijn dat ik geen vergissing maak.
-
Mijn belastingaangifte vul ik veilig in, zodat ik zeker weet dat mij niets te verwijten valt.
-
Dat brandweermensen en politiemensen met oud en nieuw niet bij hun gezin
kunnen zijn om oliebollen te eten, dat vind ik niet normaal.
-
Ik ben jaloers op mensen die kunnen zeggen dat ze als kind nooit iets in een winkel hebben gestolen,
want helaas heb ik als kind iets gestolen in een winkel toen ik ongeveer 12 jaar oud was (visloodjes).
Ik denk dat ik kan stellen dat de psycholoog doelbewust opschrijft dat ik de psychologische test "wenselijk"
heb ingevuld om mij te benadelen.
Daarbij maakt hij misbruik van de macht die zijn beroep als psycholoog met zich meebrengt.
Hij schrijft zelfs dat ik de test "zeer wenselijk" heb ingevuld,
om te doen alsof hij het zeker weet. Maar hij geeft geen enkele onderbouwing.
Hij schrijft dat ik lijdt aan een somatisatiestoornis.
Dat is een onjuiste en een zeer onzorgvuldige conclusie.
Ik had een psychologische test ingevuld. Daar zaten ook vragen bij over lichamelijke klachten.
Omdat ik lichamelijke klachten had en zelfs naar het RIAGG was verwezen met lichamelijke klachten,
sprong dat er uit bij de psychologische test.
Een psychische diagnose stellen alleen omdat iemand invult lichamelijke klachten te hebben
is erg onprofessioneel.
Hij doet alsof al mijn lichamelijke klachten psychisch zijn, zonder te weten wat mijn lichamelijke klachten zijn.
Dat is zeer onprofessioneel.
Hein Kramer vertelde later dat hij van een keuringsarts de informatie had gekregen dat
ik al lichamelijk was onderzocht dat daarbij niets gevonden zou zijn, en dat hij daarom die conclusie trok.
Die informatie had hij inderdaad gekregen, maar dat maakt het niet minder onzorgvuldig.
De onderbouwing voor zijn conclusie is dus de (verkeerde) informatie van de keuringsarts,
maar dat schrijft hij niet in zijn brief. Dat vind ik zeer onzorgvuldig.
Toen hij mij de uitslag van de psychologische test meedeelde, toen vroeg ik wat een
"somatisatiestoornis" betekende. Hij vertelde mij dat het lichamelijke klachten waren.
Dat was echter gelogen. Het is een psychische diagnose waarbij iemand zegt lichamelijke
klachten te hebben, maar die klachten niet daadwerkelijk heeft.
Ik heb jarenlang gedacht dat het alleen "lichamelijke klachten" betekende,
en dat heb ik ook tegen anderen verteld. Ik heb me dus belachelijk gemaakt
omdat hij mij heeft voorgelogen.
Hij schrijft dat mijn persoonlijkheid beschreven wordt als "passief-agressief".
Dat is ronduit krankzinnig. Die term heeft mij veel schade berokkend.
Bij het eerste gesprek bij het RIAGG wilde een boze mevrouw dwingen dat ik
zou zeggen dat ik ontevreden met mijn leven moest zijn. Dat heb ik niet gedaan.
Bij het RIAGG was het zo dat als iemand niet wil meewerken dat dan in het dossier
wordt geschreven: "passief-agressief".
Die boze mevrouw schreef in mijn dossier "mogelijk passief-agressief".
Maar als dat wordt opgeschreven bij het eerste gesprek, dan is dat iets
dat misschien verder onderzocht zou kunnen worden of het echt zo is.
Dat is vanzelfsprekend niet gebeurd.
Later gaf Hein Kramer toe dat daar "mogelijk" bij had moeten staan,
maar toen was het kwaad al geschied. Ook met het woord "mogelijk" er bij,
is het nog steeds ronduit krankzinnig.
Hij schrijft dat mijn persoonlijkheid "ontwijkend" zou zijn.
Dat is belachelijk. Ik heb op een normale manier meegewerkt aan de gesprekken.
Ik heb geen dingen achter gehouden.
De gesprekken sloegen echter nergens op. Ik heb zelfs contact gezocht met
een zelfstandige psycholoog om over de gesprekken met het RIAGG te praten.
Hij schrijft dat mijn introspectieve vermogens gering zijn en dat ik weinig zicht heb op mijn eigen functioneren.
Dat liegt hij. Hij geeft er ook geen enkele onderbouwing voor.
Hij heeft dat niet zelf geconstateerd, maar dat was gedicteerd door een keuringsarts.
Hij heeft dat overgeschreven en hij doet vervolgens alsof hij dat zelf heeft geconstateerd.
Hij zegt dus eigenlijk ik psychisch zo in de war ben, dat ik geen zicht heb op mijn eigen functioneren.
Ik denk dat ik kan stellen dat Hein Kramer dat doelbewust opschrijft om mij te benadelen.
Hij schrijft dat ik niet gemotiveerd zou zijn om een psychotherapeutische behandeling aan te gaan.
Dat is te belachelijk voor woorden.
Tijdens het invullen van vragen van de testen was er één vraag bij of ik bereid
was om een psychotherapeutische behandeling aan te gaan.
Die vraag kon ik alleen met "ja" of "nee" beantwoorden. Ik heb toen "nee" ingevuld,
want ik overwoog dat ik al vele maanden onderzocht werd en dat zij nog helemaal niets
psychisch hadden vastgesteld, dus waarom zou ik een behandeling willen als er niets
te behandelen was?
Hij schrijft zo'n conclusie op, op basis van één vraag zonder mijn
overwegingen te weten. Dat vind ik te belachelijk voor woorden.
Hij schrijft dat ik me heb aangemeld met slaapproblemen en concentratiestoornissen.
Dat is niet juist.
Ik werd door mijn huisarts doorverwezen vanwege lichamelijke klachten, zoals
rugklachten, vermoeidheid en hoofdpijn.
Bij het eerste gesprek bij het RIAGG mocht ik daarover echter niet vertellen,
en de slaapproblemen en concentratiestoornissen is wat het RIAGG er van heeft gemaakt.
Door in zijn brief de indruk te wekken dat al mijn lichamelijke klachten
psychisch zijn, gaat de psycholoog veel te ver. Dat is zeer onprofessioneel.
Hij schrijft dat er therapeutisch weinig contact met mij was.
Dat is belachelijk krankzinnig.
Bij het RIAGG wilden ze dat ik zou vertellen over mijn psychische problemen,
maar die had ik niet. Ze wilden ook dat ik zou vertellen over een
psychisch trauma in mijn jeugd, maar ik heb geen psychisch trauma in mijn jeugd.
Ik heb op normale manier meegewerkt aan de vele zinloze gesprekken.
Dat zij iets anders wilden horen, dat ligt aan hen.
Hij schrijft op het eind van de brief dat ze zullen proberen om mij te motiveren
om in te gaan op mijn functioneren.
Ik weet nauwelijks de woorden te vinden om te beschrijven hoe stompzinnig dit is.
Het lijkt vooral bedoeld om papier te vullen.
Het hele onderzoek door het RIAGG heeft bijna acht maanden geduurd.
Dat was enkel een negatieve ervaring. Er was zelfs geprobeerd om mij een
verdrongen herinnering aan te praten. Degene met wie ik de meeste gesprekken had,
die had geen idee waar hij mee bezig was. Diegene was zo de weg kwijt,
dat dacht dat hij gerust stelde door te zeggen
dat ze er wel achter zouden komen wat de psychologische oorzaak
van mijn lichamelijke klachten zou zijn.
Van mij onderzoeken was geen enkele sprake, ze hadden geen enkel idee hoe ik
in het leven sta en wat mijn beweegredenen waren.
De psychologische test was het enige serieuze, maar dat werd misbruikt om
de verkeerde conclusie uit te trekken.
Om in die situatie de indruk te wekken dat er nog meer onderzoek nodig is zo absurd,
het lijkt wel een slechte film over een organisatie die krampachtig probeert
om iemand in hun greep te houden.
Indien psycholoog Hein Kramer enige psychologische deskundigheid zou hebben gehad toen hij mij beoordeelde,
dan had hij kunnen weten dat ik een rechtvaardigheidsgevoel heb en
dat bijvoorbeeld mijn lengte van invloed is wie ik ben als mens en dat ik
het niet eens ben met machtsmisbruik en pestgedrag.
Dit is nog niet alles wat ik over die brief te vertellen heb,
en ik zou ook nog een analyse kunnen maken van zijn gedrag tijdens een bemiddelingspoging.
Laatste wijziging van deze bladzijde: november 2026