Huisarts X9.

Beste lezer,
Op deze bladzijde staan erg persoonlijke dingen en woorden die niet zo fraai zijn.
Heb je mijn korte inleiding al gelezen?

1997

Bij huisarts X9. ben ik twee keer geweest in 1997.
Als ik naar de huisarts ging, dan trok daar een paar dagen voor uit. Een paar dagen vooraf deed ik het heel rustig aan, om te proberen iets fitter te zijn als ik bij de huisarts zat.

De pijnstillers die via de drogisterij en apotheek zonder recept waren te krijgen, had ik al uitgeprobeerd. Daar had echter nauwelijks iets aan. Dus ging ik naar mijn huisarts om betere pijnstillers.
Huisarts X9. schreef pijnstillers voor waar ik niets aan had (behalve wanneer ik de pijn nog gemakkelijk kon verdragen merkte ik er iets van), en hij vond het niet nodig om mij door te verwijzen. Hij zei zelfs dat hij mensen met nekklachten niet doorverwijst.
Huisarts X9. zei tegen mij dat de pijn verbeelding of psychisch was (terwijl hij dat zei, boog hij zich wat naar mij toe om zijn woorden kracht bij te zetten), en dat ik die pijn alleen maar voelde, omdat ik dácht dat ik die pijn zou gaan voelen. Ik vertelde hem ook, dat mijn klachten voor een deel overeen kwamen, met klachten zoals mensen met een whiplash die hebben. Hij zei toen, dat ik die klachten niet had. Toen ik vroeg of ik misschien een nieuwe afspraak zou kunnen maken, zodat hij dat uit kon leggen, weigerde hij dat, en zei dat het geen zin had om mij dat uit te leggen.

Mijn familie ging meestal naar huisarts X9., en daarom verwachtte ik zoiets niet van deze huisarts. Ik was er dus niet op voorbereid, en daarom vond ik het erg kwetsend.

Huisarts X9. zei tegen mij, dat het psychisch is, maar dat ik me daar niet voor hoefde te schamen.
Volgens mij houdt hij zichzelf daarmee voor de gek, omdat hij wel degelijk zijn irritatie en minachting voor mij uitdrukt, door te zeggen dat het psychisch is. Daarmee geeft hij automatisch aan, dat hij minachting voor dergelijke klachten heeft. Dat zou betekenen, dat hij zichzelf wel zou schamen als hij psychische klachten zou hebben.

2 september 1997

Dit schreef huisarts X9. op de medische kaart:

deel van medische kaart
deel van medische kaart
Vertaling:
2-9-97 Chronische nekklachten.
Gestopt met werken (febr. 97) (programmeur). bij inspanning / 3 uur op stoel zitten pijn hals links en duizelig.
soms dag later hoofdpijn
Diverse artsen / osteopaat bezocht
wil Imigran !
kan niet op de zij liggen
O/ beweging hals beperkt. Ik kan wel verder duwen, maar dat went hij af omdat hij dan morgen weer klachten / hoofdpijn heeft
D/ chronische nekklachten ice (functioneel) / (lage pijngrens !)
R/ Diclofenac 50 3X,
- Rechtzaak met GAK

Het is behoorlijk kwetsend wat huisarts X9. hier opschrijft.
Ik kreeg er trouwens de dagen daarna inderdaad last van, dat hij mijn hoofd in verschillende richtingen geduwd had.
Hij schrijft dat ik Imigran wil, met een uitroepteken er achter. Ik kreeg dat medicijn niet, en dat uitroepteken is blijkbaar om uit te drukken hoe belachelijk hij het vond dat ik daar om vroeg.
De afkorting "i.c.e." staat voor "e causa ignota", dat betekent "met onbekende oorzaak". Dat is niet juist, want een specialist had de oorzaak al aangegeven.
Er staat ook: "(functioneel)". Daarmee bedoeld de huisarts dat ik op de een of andere een zieke psychische manier mijn klachten zou voorwenden. Hij zit dus mijn klachten en mij dus flink belachelijk te maken.
Huisarts X9. ook schrijft op: "(lage pijngrens !)". Dat vind ik uitermate kwetsend.

Het jaar daarop kreeg ik van een andere huisarts betere pijnstillers, maar na een aantal jaren gaven die teveel bijwerkingen. Ik heb ook jarenlang zelf pijnstillers tegen migraine op internet gekocht. Pas in 2015 kreeg ik pijnstillers tegen migraine voorgeschreven door de huisartsen. Dat is dus 18 jaar nadat ik er om vroeg.

16 december 1997

Om een andere reden had ik bij het tweede gesprek met huisarts X9. een verzoek voor inzage gedaan. Dat had ik voor de zekerheid op papier gezet, maar dat was niet echt nodig.


Aan Huisartsenpraktijk
t.a.v. de Weledelgeleerde Heer,
X9., huisarts

16 december 1997

Geachte dokter X9.,

Graag zou ik een kopie van mijn dossier willen hebben.

De dingen die opgeschreven zijn toen ik ongeveer 6 en 12 jaar oud was, wil ik gebruiken in een beroepszaak tegen het GAK. Toch wil ik gelijk maar een kopie van het gehele dossier, inclusief wat in Arnemuiden op de computer is ingetypt.

De kosten die hieraan verbonden zijn zal ik vanzelfsprekend voldoen.

Met vriendelijk groet,
D.


Uit het dossier bleek wat hij over dit gesprek heeft opgeschreven:

deel van medische kaart
Vertaling:
"Wil andere pijnstiller voor hoofdpijn/nekpijn. Recept Ascal 600mg. Wil duidelijkheid over "whiplash" wil in discussie of hij whiplash heeft ja of nee. => daar heb ik geen zin in, heeft geen nut. Wil inzage in medisch dossier -> ok."

Ascal® is een geregistreerde merknaam van Dagra Pharma B.V.

Huisarts X9. schrijft dat ik in discussie zou willen of ik wel of geen whiplash heb. Maar zo is het gesprek natuurlijk niet gegaan. Ik vind zelf dat ik geen klassieke whiplash heb, maar dat meer dan de helft van de klachten overeen komen.

Dat huisarts X9. zo tegen mij deed, dat was niet zomaar een vergissing. Hij deed beide keren zo tegen mij. Door zo raar te doen liet hij blijken dat hij in die periode niet bepaald evenwichtig en genuanceerd met mij om ging.

1998

In die periode gebeurde het soms, dat de pijn en druk op mijn nek opliep, zodat mijn kracht afnam en ik niet meer ergens naar toe kon lopen. Vervolgens gingen al mij spieren verkrampt staan, waardoor ook mijn armen en vingers verkrampt stonden. Soms kon ik alleen mijn bovenste borstspieren gebruiken om adem te halen. Ik lag dan een half uur tot anderhalf uur van de pijn op de grond, met soms mijn benen kronkelend van de pijn. Soms lag ik huilend zo, en dat was een automatische reactie. Ik had wel veel pijn, maar kon ook niet zomaar stoppen met huilen.
Sommigen denken dat ik in zo'n situatie angst had, maar dat was niet zo. Ik voelde me zo beroerd en had veel pijn, dat er als het ware geen ruimte meer over was voor zoiets als angst.
Door de druk op mijn nek, voelde ik die druk op heel mijn lichaam. Daar werd ik soms zo wanhopig van, dat het is voorgekomen dat ik mezelf tegen mijn hoofd ging slaan.
Als ik veel last had van de druk van mijn nekwervels op mijn nek, dan kreeg ik problemen met mijn ademhaling. Ik kon dan alleen ademhalen met mijn bovenste borstspieren, en ik vermoed dat de druk op mijn nek ook gevolgen had op mijn hersenen. Soms lukte het niet meer om onbewust adem te halen. Dan moest ik aan de hand van duizeligheid of zweten zelf bepalen hoeveel adem ik haalde.
Soms kon de migraine flink oplopen. De migraine had echter ook een soort verdovend effect. Misschien is dat een pijnstiller die mijn lichaam zelf aanmaakt. Als iemand tegen mij begon te praten, dan ging vanzelf mijn hersenen aan de slag om het te verstaan, dat maakte de migraine moeilijker te verdragen.
Het ergste is echter als er een probleem ontstond tussen mijn schedel aan de achterkant en de bovenste nekwervel. Het voelt alsof er druk wordt opgebouwd. Maar of er ook daadwerkelijk druk van bijvoorbeeld vocht of bloed wordt opgebouwd, dat weet ik niet. Door die pijn kon ik wanhopig worden.

Ik merk bij mezelf dat vooral een scheefstand van de bovenste nekwervel ten opzichte van de schedel direct invloed heeft op mijn gemoedstoestand.
Dit is ook door een dokter gevonden, maar helaas is zij veel te ver doorgeschoten met haar mening, waardoor andere dokters haar een kwakzalver noemden.
In 2010 is zij zelfs door het Tuchtcollege uit haar ambt gezet, volgens uitspraak LJN: YG0424.
Deeplink naar de site van de overheid:
    tuchtrecht.overheid.nl/YG0424 (geldig in 2013).
Toch merk ik bij mezelf een direct verband tussen problemen met mijn nekwervels en mijn gemoedstoestand. Maar het kan dus nog wel 10, 20 of 30 jaar duren voordat dokters hier normaal mee om kunnen gaan.

Op momenten dat ik me wat beter voelde kon ik gemakkelijk van me afzetten wat huisarts X9. tegen mij gezegd had, ik kon hem dat zelfs vergeven en nam het hem niet kwalijk. Maar op momenten dat ik de pijn en de druk op mijn nek moeilijk kon verdragen, ontstond er bij mij een soort overlevingsdrang en hoopte ik dat huisarts X9. hartstikke dood zou vallen. In het jaar 1998 was er de helft van de dagen wel een moment dat ik dat hoopte.
Als ik van de pijn huilend op de grond lag, dan was dat vaak in de huiskamer voor de kachel.
Er is overigens nooit een huisarts bijgeroepen. Ik heb aan mijn familie gevraagd om er geen dokter bij te roepen, omdat ik er geen zin in had om aan te horen dat iemand tegen mij zou zeggen dat het psychisch zou zijn of zo.
Dat er geen dokter is bijgeroepen, daar heb ik achteraf geen spijt van, want een aantal jaren later schreef iemand mij dat zij zelf in zo'n toestand naar het psychiatrisch ziekenhuis is gebracht. En daar maakten de verpleegsters haar belachelijk, omdat zij zo verkrampt zat en niet kon bewegen.
Voor alle duidelijkheid: ik heb niets verkeerds tegen huisarts X9. gedaan. Ik heb hem niet eens lelijk aangekeken. Maar dat ik zulke gedachten had was natuurlijk verkeerd, en ik merkte duidelijk dat die gedachten slecht voor mezelf als mens waren.

Omdat die gedachten ten koste van mezelf gingen heb ik daarover gesproken met o.a. een ouderling en een dominee van een kerk.
Ik vertelde tegen die dominee en die ouderling, dat ik naar een christelijke dokter zou moeten gaan, om serieus genomen te worden. Want als zo'n dokter mij niet serieus zou nemen, dan zou die dokter verplicht zijn om zich achteraf te corrigeren.
Die dominee en ouderling waren het niet met mij eens, want volgens hen zou een goede dokter ook kunnen.
Ongeveer 9 jaar later ging ik naar een christelijke neuroloog, en die bleek totaal niet de menselijkheid op te kunnen brengen om zijn mening te corrigeren.

1999

Toen ik mentaal in staat was om een nette brief te schrijven (een jaar later), heb ik aan de huisarts een brief geschreven. Ik was bereid om door te gaan tot het Medisch Tuchtcollege, maar het leek mij beter om eerst een klacht in te dienen. Uit fatsoen gaf ik eerst de huisarts de kans om te erkennen dat hij verkeerde dingen had gezegd. Ik stuurde de onderstaande brief aan huisarts X9.:

thumbnail thumbnail

Aan: Huisartsenpraktijk,
t.a.v. de Weledelgeleerde Heer,
X9., huisarts

(aangetekend)

30 januari 1999

bijlage: klacht

Geachte dokter X9.,

Bij deze brief vindt u een klacht, die ik van plan ben in te dienen bij de huisartsenvereniging.

U kunt voorkomen dat ik de klacht in dien, door mij schriftelijk te laten weten dat wat u in 1997 tegen mij heeft gezegd, en over mij heeft geschreven, niet volledig correct was. Het is dan niet eens nodig dat u daarbij uw excuses aanbiedt. Ik geef er echter de voorkeur aan, om een derde mijn klacht te laten beoordelen.

De reden tot het indienen van de klacht is allereerst omdat ik mijn gevoelens over u nog niet verwerkt heb. Ik geloof dat ik ook de mensen lief zou moeten hebben, waarvan ik vind dat ze mij onmenselijk behandeld hebben, maar ik heb ook de verantwoording ten opzichte van mijn medepatiënten om iets dergelijks niet voort te laten duren.

Met vriendelijke groet, D.

KLACHT

30 januari 1999

In 1997 ben ik twee keer op het spreekuur geweest bij dhr. X9., huisarts. Wat hij toen tegen mij heeft gezegd, en over mij heeft geschreven, heb ik ervaren als onmenselijk.

Ik heb toen gewezen op onderzoeken, die problemen met mijn wervelkolom aantonen. Ik heb verteld dat ik met oplopende klachten te ver ben doorgegaan met werken. Ook heb ik gewezen op een recent psychisch onderzoek.

De pijnstillers die ik bij het eerste consult voorgeschreven kreeg, bleken weinig effect te hebben. Blijkbaar werden mijn pijnklachten niet serieus genomen, omdat de nieuwe pijnstillers net zo weinig effect hadden.

Volgens dokter X9. zou ik niet de klachten hebben die ik noemde. Toen ik voorstelde om een nieuwe afspraak te maken, zodat hij dat zou kunnen uitleggen, weigerde hij dat. Dokter X9. zei toen: "Het is psychisch", waarmee hij feitelijk een verkeerde diagnose stelde, die tegengesteld is aan de stukken in het dossier.

In de winter van 1997/1998 heb een paar keer geprobeerd om op een ander bed te liggen, dat leverde echter dusdanige problemen op, dat anderen de huisarts wilden laten komen. Maar alhoewel ik niet kon lopen en nauwelijks kon praten, heb ik toch gevraagd dat niet te doen, omdat ik het niet zou kunnen verwerken om te horen dat de pijn, of de aanleiding daartoe, psychisch zou zijn.

Dit heeft er ook toe geleid, dat ik een beroep op de geestelijke hulpverlening heb moeten doen. Pas in augustus 1998 durfde ik weer in de huisartsenpraktijk te komen, omdat ik eerder niet wist of ik de normale beleefdheid in acht zou kunnen nemen.

D.


In de begeleidende brief aan de huisarts schreef ik dat de huisarts een klacht kon voorkomen door toe te geven dat hij fout zat. Dat had ik beter anders kunnen doen. Ik weet echter niet hoe het anders had gemoeten, want ik wilde liever een klacht indienen, maar ik wilde tegelijkertijd de huisarts toch ook de gelegenheid geven om het met mij goed te maken.

Omdat ik desnoods naar het Medisch Tuchtcollege wilde gaan, of bijvoorbeeld zelfs bereid was om een A4-tje te schrijven en dat in mijn woonplaats rond te laten delen (samen met folders bijvoorbeeld), kon dit conflict hoog op gaan lopen. In de bovenstaande brief probeer ik dan ook om anderen te beschermen.
Ik schrijf over "anderen", maar daar bedoel ik mijn familie mee. En ik schrijf over "geestelijke hulpverlening", en dat was een ouderling en een dominee van een kerk. Dat had ik anders op moeten schrijven, want nu zou het overdreven kunnen klinken. De gesprekken met die dominee en ouderling waren er niet minder serieus om, maar toch.
In 2011 heb ik uiteindelijk toch 2300 A4-tjes in mijn woonplaats rond laten delen, zie: De huisartsen in mijn woonplaats.

Een brief aan De HuisartsenVereniging had ik al geschreven, en de envelop lag al klaar, en wilde ik samen met de klacht versturen. Maar onderstaande brief is niet verstuurd.


Aan: Klachtencommissie Huisartsenzorg
DHV

bijlage: brief aan huisarts + klacht, beide d.d. 30 januari 1999

Geachte mevrouw, mijnheer,

Hierbij dien ik een klacht in tegen mijn vorige huisarts.

In de bijlage vind u mijn klacht met een begeleidende brief, welke ik aan dhr. X9., huisarts te ###, verzonden heb. Hij heeft daarop niet gereageerd, zodat ik graag een beoordeling wil, over de gegrondheid van mijn klacht.

Met vriendelijke groet,
D.


Bovenstaande brief heb ik niet verstuurd, want ik ontving de volgende brief:

thumbnail
X9., huisarts

Aan: de heer D.

8 februari 1999

Geachte heer D.,

In antwoord op uw brief dd 30 januari 1999 wil ik u mijn spijt betuigen voor het feit dat ik, in de twee contacten die er waren in 1997, blijkbaar op de "psychische tour" ging. Zeker in het licht van het onderzoek door F3. (juli 1997) is dit niet volledig correct geweest.

Ik vind het wel jammer dat er zo lang na dato over deze gebeurtenis contact wordt gezocht, daar er wellicht eerder een en ander voor u in positieve zin had kunnen worden besproken. Zo u er onder geleden heeft, betreur ik dat zeer.

Lezend, denkend, proberend een beeld van uw probleem te krijgen, bedacht ik dat het misschien zinvol is ooit eens het 'Spine & Joint Centre' in Rotterdam te bezoeken.

Met vriendelijke groet,
X9.


Dat centrum dat de huisarts noemde heb ik natuurlijk gebeld, maar ze hadden alleen programma's voor hele specifieke klachten, en ze vonden het zelfs niet nodig om mij een folder te sturen.
Ze hadden een programma voor mensen met een whiplash (ik heb geen echte klassieke whiplash), en die patiënten mochten geen rugklachten hebben.
Ze hadden ook een programma voor mensen met lage rugproblemen, maar dan mocht de oorzaak niet bekend zijn (is bij mij wel bekend), en diegene mocht geen nekklachten hebben.

De brief van huisarts X9. vond ik ruimhartig, dus heb ik voor alle duidelijkheid de volgende brief verzonden:

thumbnail

Aan: Huisartsenpraktijk
t.a.v. de Weledelgeleerde Heer,
X9., huisarts

15 februari 1999

Geachte dokter X9.,

Hartelijk dank voor uw brief van 8 februari 1999.

Voor de volledigheid meld ik u, dat ik mijn klacht niet in zal dienen, en dat ik u geheel, volledig en blijvend heb vergeven, en u niets meer kwalijk neem.

Met vriendelijke groet,
D.


In 1998 vond ik, dat ik anderen moest waarschuwen voor deze huisarts, dus heb ik aan een aantal mensen verteld, hoe hij tegen mij deed. Toen hij in februari 1999 schreef, dat hij zijn spijt betuigde, voelde ik mij verplicht om dat dan ook aan die mensen te vertellen. Daar ben ik nog anderhalf jaar mee bezig geweest.

In een bepaald opzicht heeft dit mij een jaar van mijn leven gekost, en voortaan probeer ik om altijd iemand anders mee te nemen als getuige, wanneer ik naar een dokter ga.

Ik ben niet meer naar deze huisarts geweest, maar ben in augustus 1998 naar huisarts J5. gegaan.

Ik had dus geschreven dat ik huisarts X9. niets meer kwalijk nam.
Achteraf bleek dat hij zijn excuusbrief niet aan het dossier had toegevoegd, en de verkeerde dingen ook niet van de medische kaart had weggestreept.
Hij had dus wel zijn excuses gemaakt, maar niet zijn fout hersteld.
Daardoor heeft het mogelijk toch negatieve gevolgen gehad bij de huisartsen daarna.
In 1998 ging ik naar huisarts J5., en huisarts J5. heeft voorop de medische kaart verkeerde dingen erbij geschreven.
Het ligt voor de hand dat huisarts J5. toen ook het commentaar van huisarts X9. op de medische kaart heeft gelezen.
De verkeerde gedachten van huisarts J5. hebben volgens mij flinke gevolgen gehad, omdat hij een foute verwijsbrief schreef voor neuroloog R3. in Breda.
Dat de verwijsbrief onjuist was, is later ook door huisarts J5. toegegeven.
Vervolgens werd er bij dat onderzoek in Breda er zogenaamd niets gevonden, terwijl er bewust dingen niet zijn opgeschreven, en niet goed is onderzocht waar het nu eigenlijk om ging.
Zelfs toen ik in 2007 mijn dossier bij de huisartsen liet verwijderen, was dat waarschijnlijk nog niet voldoende, omdat de (nieuwe) huisarts duidelijk beïnvloed werd door wat er in het verleden mis gegaan was.
Het is dus goed mogelijk dat de negatieve gevolgen van huisarts X9. tot op de dag van vandaag (het is nu 2010) blijven doorwerken.

Mijn gezondheid ging de jaren daarna op en neer:
In 1998 heb ik gewacht tot het zomer was, want door de warmte zijn mijn klachten 's zomers minder. Doordat ik mij 's zomers wat beter voelde kon ik het opbrengen om naar de huisartsenpraktijk te gaan. Ik ging naar huisarts J5. (een collega van huisarts X9.). Van hem kreeg ik betere pijnstillers.
Met die pijnstillers kon ik naar een chiropracter in Vlissingen, waardoor mijn klachten minder werden.
En het lukte mijzelf om de positie van een wervel onderin mijn nek beter te krijgen, waardoor mijn klachten nog verder verminderden.
Doordat mijn klachten minder waren, kon ik in 1999 naar neuroloog R3. in Breda. Maar daarvoor heb ik zo mijn best gedaan dat mijn gezondheid af nam.
Vervolgens moest ik daardoor noodgedwongen iets verzinnen om verder te komen, en dat lukte uiteindelijk met mijn schuine bed.


2010

In 2010 had ik meerdere huisartsen gehad in mijn woonplaats, en ik werd nog steeds nauwelijks serieus genomen, en ik was te verbitterd geworden om nog naar de huisartsen in mijn woonplaats te gaan.
Naar aanleiding van mijn vraag aan mijn familie besprak mijn moeder op 2 september 2010 mijn situatie, toen zij bij huisarts X9. was.
Zij vertelde dat ik me als mens en patiënt niet geaccepteerd voelde bij de huisartsen, en dat ik vooral het rapport van neuroloog H18. erg vervelend vond.
Omdat ik mijn dossier met mijn brief van 6 april 2007 had laten verwijderen, was er nauwelijks iets aanwezig in mijn dossier. Volgens huisarts X9. maakte het dat lastig.
Mijn reactie daarop is, dat huisarts X9. zelf onjuiste en kwetsende dingen in mijn dossier schreef. En nadat hij zijn excuusbrief stuurde, liet hij die opmerkingen toch staan. Nu kan hij niet meer in mijn dossier zijn eigen vervelende opmerkingen lezen, en dat lijkt mij alleen maar goed.
Huisarts X9. zei tegen mijn moeder dat ik ook naar een huisarts in een ander dorp zou kunnen gaan, en dat zou al aan mij een keer zijn voorgesteld.
Ik kan me niet herinneren dat zoiets is voorgesteld. Een huisarts in het nabijgeleven dorp is 3 km verder. Dat is voor mij lastig, omdat ik voor vervoer naar de huisartsenpraktijk afhankelijk ben van anderen.
Over pijnstillers zei huisarts X9., dat ik daarom kon vragen, en dat kon ook via de telefoon, en ook via email.

Ik was dus zelf niet bij dat gesprek aanwezig. Mijn moeder vertelde mij ongeveer een kwartier daarna hoe het was gegaan.

kaartje huisartsenpraktijk



Van deze webpagina maakte ik een document, en dat stuurde ik naar huisarts X9..
Hieronder staat alleen de begeleidende brief uitgewerkt, want de rest is een kopie van deze webpagina.

thumbnail thumbnail thumbnail thumbnail thumbnail thumbnail thumbnail thumbnail thumbnail thumbnail
PERSOONLIJK

Aan: dhr. drs. X9., huisarts

Datum: 13 september 2010

Geachte dokter X9.,

Bij deze brief zit een verslag waarin ik heb beschreven hoe het contact tussen u en mij is gegaan. Dat verslag publiceer ik ook.
Uw naam verander ik in zoiets als "dokter X".

met vriendelijke groet,
D.

Hier doe ik de brief in de bus:
brief gaat in de bus

De volgende ochtend belde ik nog even met de huisartsenpraktijk. Ik wilde weten of mijn brief ook echt bij huisarts X9. terecht zou komen, als er duidelijk op stond: "persoonlijk". En mij werd verteld, dat zo'n brief ook echt bij die dokter terecht kwam.

Laatste wijziging van deze bladzijde: februari 2017